Msze Św. i nabożeństwa

w niedziele i uroczystości:
7:00, 9:00, 10:30 (z udziałem dzieci), 12:00, 16:30, 20:00 (akademicka) 

w dni powszednie:
7:00 i 18:00

I piątek miesiąca:
16:30 - Msza Święta szkolna (od września do czerwca)

Chrzest Święty:
I i III Niedziela miesiąca podczas Mszy Świętej o godz. 12.00

Roczki:
II i IV Niedziela miesiąca podczas Mszy Świętej o godz. 12.00

Msza Święta w int. polecanych:
I poniedziałek miesiąca o godz. 18.00

Msza Święta zbiorowa za zmarłych:
I środa miesiąca o godz. 7.00

Msza Święta zbiorowa za żyjących:
III wtorek miesiąca o godz. 7.00

Msza Święta o nowe powołania i za wspólnotę klasztorną:
I czwartek miesiąca o godz. 18.00

Msza Święta wynagradzająca NSPJ:
I piątek miesiąca o godz. 18.00

Msza Święta wynagradzająca NS NMP:
I sobota miesiąca o godz. 7.00.


Adoracja Najświętszego Sakramentu:

czwartek, od godziny 14:00 do 18:00


Nabożeństwa cotygodniowe:

  • niedziele i uroczystości - Nieszpory o godzinie 16:00
  • wtorki po Mszach Świętych - nabożeństwo ku czci św. Antoniego
  • środy po Mszy Świętej wieczornej - modlitwa matek i ojców w intencji ich dzieci
    (w I środę miesiąca - Msza Święta o godzinie 18:00)
  • czwartki - nabożeństwo ku czci św. Franciszka o godzinie 17:30
  • soboty po Mszy Świętej porannej - nabożeństwo ku czci Matki Bożej 
  • codziennie - Różaniec Święty o godzinie 6:30

Nabożeństwa okazjonalne:

  • Roraty dla dzieci - od poniedziałku do piątku na Mszy Świętej o godzinie 18:00, w soboty o 7:00
  • Roraty dla dorosłych - środy o godzinie 20:00
  • Do Najświętszego Serca Pana Jezusa - I piątek miesiąca po Mszach Świętych
  • 5 pierwszych sobót miesiąca - wynagradzających Niepokalanemu Sercu NMP (od maja do września)
    6.30 Różaniec
    7.00 Msza Święta z Komunią wynagradzającą
    po Mszy Św. nabożeństwo z rozmyślaniem wynagradzającym
  • Modlitwa o powołania kapłańskie, zakonne i misyjne - I czwartek miesiąca
    o godzinie 17:30 (połączone z nabożeństwem ku czci św. Franciszka)
  • Czuwanie komunii Serc - I piątek miesiąca
    (rozpoczyna się w kościele Litanią do NSPJ po Mszy Św. o godz. 18.00 
    następnie Adoracja Najświętszego Sakramentu w kaplicy
    zakończenie Apelem Jasnogórskim o godz. 21:00
  • Dzień fatimski - 13 dzień miesiąca (od maja do października)
    o godzinie 6:30 i 17:30 różaniec
    o godzinie 20:00 koronka franciszkańska i procesja z figurą fatimską
  • Droga Krzyżowa (piątek w Wielkim Poście):
    16:45 - dla dzieci
    17:30 - dla dorosłych i młodzieży
    20:20 - dla studentów i młodzieży 20+
  • Gorzkie Żale z kazaniem pasyjnym (niedziele w Wielkim Poście) - godzina 15:50
  • Nabożeństwa majowe - w tygodniu o godzinie 17:30, w niedziele o godzinie 16:00
  • Nabożeństwa czerwcowe (do uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa)
    od poniedziałku do piątku po Mszy Świętej wieczornej
    w soboty po Mszy Świętej porannej
    w niedziele o godzinie 16:00
  • Nabożeństwa różańcowe (październik)
    w tygodniu o godzinie 17:20,
    w niedziele o godzinie 15:50

Spowiedź Św.

30 minut przed Mszą Świętą

(15 minut przed Mszą Świętą o godzinie 7:00 i 20:00)

Co to jest Sakrament Pokuty i Pojednania?

Sakrament pokuty i pojednania jest to sakrament ustanowiony przez Chrystusa w Kościele, w którym mocą Ducha Świętego, grzechy po Chrzcie popełnione, szczerze objęte żalem i wyznane spowiednikowi z wolą poprawy, zostają przez Boga odpuszczone mocą absolucji kapłańskiej.

Oznacza, to że grzesznik przystępujący pod wpływem Ducha Świętego do Sakramentu Pokuty, winien na pierwszym miejscu nawrócić się do Boga całym sercem. To wewnętrzne nawrócenie serca, które obejmuje żal za grzechy i postanowienie podjęcia nowego życia, wyraża się poprzez wyznanie grzechów Kościołowi, przez zadośćuczynienie i poprawę życia. Pan Bóg zaś udziela odpuszczenia grzechów za pośrednictwem Kościoła, który działa przez posługę kapłanów. Sakrament pokuty jest wyjściem Boga w stronę człowieka, jest przebaczeniem przede wszystkim grzechu ciężkiego. Kto odłączył się od wspólnoty eucharystycznej, ten znajduje w tym sakramencie pojednanie z Bogiem i z Kościołem. Może znowu uczestniczyć w ofierze Chrystusa – mszy świętej, i przystępować do Stołu Pańskiego. Swą wiarę w przebaczającą miłość Boga okazuje grzesznikowi wspólnota wierzących, wychodząc mu zawsze naprzeciw z pojednaniem i otuchą. Sakrament pokuty jest znakiem, że Bóg nigdy nie opuszcza człowieka, lecz zawsze otwiera przed nim drogę powrotu (Mt 18, 18; J 20, 20-23).

Zanim penitent przystąpi do Sakramentu Pokuty i Pojednania, by otrzymać rozgrzeszenie, powinien spełnić następujące warunki:

  1. rachunek sumienia
  2. żal za grzechy
  3. mocne postanowienie poprawy
  4. szczera spowiedź
  5. zadość uczynienie Panu Bogu i bliźniemu

Chrzest Św.

Sakrament Chrztu Świętego może przyjąć każdy nieochrzczony w Kościele Rzymsko-katolickim ora w Kościołach prawosławnych i protestanckich, w których chrzest jest uznawany przez Kościół Katolicki. Dorośli (w tym dzieci, które ukńczyły siódmy rok życia) sami zgłaszają chęć przyjęcia Sakramentu Chrztu Świętego. Winni oni wziąć udział w rocznym przygotowaniu. Inaczej jest to w przypadku chrztu niemowląt.

Zasadniczo Sakrament Chrztu Świętego powinno się przyjąć we własnej parafii (o przynależności do niej decyduje miejsce faktycznego zamieszkania). Jeżeli Chrzest Święty ma się odbyć w innej parafii, należy uzyzkać zgodę swojego proboszcza na chrzest poza parafią.


CHRZEST NIEMOWLĄT I MAŁYCH DZIECI

 wymagane dokumenty:

  • akt urodzenia dziecka z USC;

  • dane chrzestnych: imię i nazwisko, wiek, adres zamieszkania i stan cywilny;

  • Poświadczenie swojego proboszcza dla chrzestnej i chrzestnego (zgoda własnej parafii na bycie chrzestnym);

UWAGA: Chrzest mogą zgłosić tylko i wyłącznie rodzice dziecka (przynajmniej jedno z nich). W przypadku wolnych związków i związków niesakramentalnych - matka dziecka.

 inne wymagania:

  • zobowiązanie się rodziców do wychowania dziecka w wierze katolickiej;

  • udział rodziców i chrzestnych w nauce przedchrzcielnej;

UWAGA: Nauki przed chrztem odbywają się w każdą I sobotę miesiąca o 16:00 w kaplicy. 

Pamiętaj... Dziecko powinno mieć imię w duchu chrześcijańskim. Należy pamiętać, że dziecko będzie nosiło to imię przez całe życie.

Termin chrztu w naszej parafii to zawsze 1 i 3 niedziela miesiąca podczas Mszy Świętej o godzinie 12:00.

UWAGA: Jeśli dziecko znajdowało się w niebezpieczeństwie śmierci i zostało już ochrzczone (np. w szpitalu), w takim wypadku nie powtarza się chrztu w kościele parafialnym, a jedynie sprawuje obrzędy wyjaśniające.

Każdy ochrzczony powinien mieć dwoje chrzestnych (kobietę i mężczyznę). Istnieje jednak możliwość, aby był tylko jeden chrzestny (bądź chrzestna). Świadkiem chrztu może być jedynie chrześcijanin niekatolik.

Chrzestnym może zostać tylko osoba bierzmowana, wierząca i praktykująca, bowiem bierze na siebie obowiązek troski o wychowanie dziecka w wierze. W związku z tym chrzestnym nie może być osoba żyjąca tylko w związku cywilnym bądź konkubinacie. Może być osoba po rozwodzie, ale nie żyjąca w nowym związku.


CHRZEST DOROSŁYCH

wymagane dokumenty:

  • akt urodzenia;

  • zaświadczenie parafii miejsca urodzenia o niefigurowaniu w parafialnej Księdze Chrztu;

  • poświadczenie rodziców o tym, że nie zostało się ochrzczonym;

  • ewentualna zgoda na chrzest poza własną parafią;

inne wymagania:

  • udział w rocznym przygotowaniu 

Zasadniczo dorosłego winien ochrzcić miejscowy biskup. Biskup może jednak zezwolić na chrzest innemu kapłanowi. Dorosły przyjmuje chrzest w czasie Mszy Świętej, podczas której przyjmuje również po raz pierwszy Komunię Świętą oraz może zostać bierzmowany.

I Komunia Św.

Do Stołu Pańskiego (Komunii Świętej) mogą przystępować wszyscy ochrzczeni po osiągnięciu odpowiedniego wieku (pojmujący czym jest Eucharystia), przygotowani przez półroczną katechezę oraz nie mający przeszkód moralnych czy prawnych. Przygotowanie do I Komunii Świętej (czy to dzieci, czy dorosłych) odbywa się zawsze przy parafii. Dorośli przygotowują się w półrocznym katechumenacie. Terminy spotkań są uzgadniane z każdym indywidualnie.

PIERWSZA KOMUNIA ŚWIĘTA DZIECI

Dzieci do przygotowania do Pierwszej Komunii Świętej są zgłaszane przez rodziców lub opiekunów prawnych na pierwszym spotkaniu przygotowawczym we wrześniu. Na to spotkanie przychodzą tylko sami rodzice. Na następne spotkania przychodzą rodzice już z dziećmi.

wymagane dokumenty:

  • świadectwo chrztu dziecka;

inne wymagania:

stroje komunijne:

W naszej parafii obowiązują dla wszystkichte same stroje. Są one własnością parafii. Od tej zasady nie ma żadnych wyjątków!

świeca komunijna:

Do Pierwszej Komunii Świętej dziecko powinno mieć własną świecę chrzcielną. Jeśli takiej już nie ma, to może być to inna podobna świeca.

termin uroczystości:

Uroczystość Pierwszej Komunii Świętej przypada zawsze w ostatnią niedzielę maja o godz. 10:00.

Bierzmowanie

Sakrament bierzmowania powinien przyjąć każdy ochrzczony. Co prawda sakrament ten nie jest konieczny do zbawienia,
jednak dzięki niemu doświadczamy umocnienia Duchem Świętym. Bierzmowanie można przyjąć dopiero przy osiągnięciu odpowiedniego wieku. W Polsce jest to 8 klasa Szkoły Podstawowej. Oczywiście można też później.

Uwaga: Przygotowanie do Sakramentu Bierzmowania odbywa się tylko przy parafii!

W naszej parafii (jak również w całej diecezji gliwickiej) trwa ono dwa lata (od przyszłego roku trzy!). Młodzież przygotowująca się do tegoż Sakramentu w naszej parafii ma obowiązek uczestniczenia w spotkaniach formacyjnych po Mszy Świętej wieczornej w następujących terminach: 

  • dla pierwszego roku przygotowania (uczniowie klas VII SP):
    17.10.2019, 14.11.2019, 19.12.2019; 30.01.2020; 20.02.2020; 19.03.2020; 16.04.2020; 21.05.2020; 18.06.2020;
  • dla drugiego roku przygotowania (uczniowie klas VIII SP i starsi):
    15.10.2019; 22.10.2019; 29.10.2019; 5.11.2019; 12.11.2019; 19.11.2019; 26.11.2019; 3.12.2019; 10.12.2019; 28.01.2020; 4.02.2020; 11.02.2020; 18.02.2020; 25.02.2020; spotkania marcowe zostaną doprecyzowane później.

Ponadto młodzież I i II roku przygotowania do Sakramentu Bierzmowania ma obowiązek uczestniczyć
w Adwentowym Dniu Skupienia, który odbędzie się w naszej parafii, w sobotę - 14.12.2019 r.

WYMAGANE DOKUMENTY:

  • świadectwo chrztu;

  • opinia katechety;

  • ewentualna zgoda parafii macierzystej;

INNE WYMAGANIA

  • udział w przygotowania dalszym ;

  • udział w przygotowaniu bliższym;

  • zdanie egzaminu z wiedzy katechizmowej; 

  • znajomość życiorysu swojego patrona (choćby pobieżna);

  • comiesięczna spowiedź;

PRZYGOTOWANIE DALSZE

Zgodnie z zaleceniem Episkopatu Polski przygotowanie do przyjęcia sakramentu bierzmowania powinno obejmować trzy lata. Spotkania takie odbywają się zasadniczo raz w miesiącu (od IX-VI) o 19:00 w kaplicy. Dokładne terminy są podawane w ogłoszeniach duszpasterskich oraz w kalendarzu na naszej witrynie internetowej.

PRZYGOTOWANIE BLIŻSZE

W trzecim roku przygotowania kandydaci do bierzmowania są zobowiązani do wzięcia udziału w 6 lub 9 spotkaniach w małych grupach. Terminy tych spotkań są ustalane dla każdej grupy indywidualnie. Podział na grupy zostaje dokonany pod koniec września.

ZMIANA IMIENIA

Zgodnie z wytycznymi II Synodu Plenarnegodo bierzmowania winno się używać imienia chrzcielnego. Jeśli jednak nie ma patrona o danym imieniu wtedy można wybrać dodatkowe imię mające patrona. Jest tak dlatego, że Chrzest jest podstawowym sakramentem. Już w nim otrzymujemy dary Ducha Świętego. Bierzmowanie jest kontynuacją i uzupełnieniem chrztu, stąd powinno się zachować imię chrzcielne.

ŚWIADEK BIERZMOWANIA

Świadkiem bierzmowania powinien być rodzic chrzestny. Jeśli jest to niemożliwe wtedy świadkiem mogą być rodzice bądź opiekunowie. Ewentualnie świadkiem może być jakakolwiek dorosła osoba już bierzmowana. Świadkiem nie może być rówieśnik!


BIERZMOWANIE DOROSŁYCH

Kilka razy w ciągu roku w katedrze gliwickiej jest możliwość przyjęcia sakramentu bierzmowania przez osoby dorosłe. Osoba taka musi jednak wpierw zostać przygotowana do bierzmowania w swojej parafii.

WYMAGANE DOKUMENTY:

  • świadectwo chrztu;

INNE WYMAGANIA:

  • ukończona katecheza w zakresie szkoły średniej;

  • przygotowanie bliższe (uzgadnianie zawsze indywidualnie z danym kandydatem);

UWAGA: Jeśli dorosły pragnący przyjąć sakrament bierzmowania nie ukończył katechizacji, musi zostać przygotowany w ramach spotkań katechumenatu. Jest on uzgadniany indywidualnie z którymś z ojców naszego klasztoru.

SAKRAMENT BIERZMOWANIA W DEKANACIE ZABRZE MIKULCZYCE W 2020 ROKU

SZAFARZ: JE. KS. BP ANDRZEJ IWANECKI

27.04.2020 r. - poniedziałek:
godz. 16.00 - kościół św. Wojciecha (parafie: św. Wojciecha i Niepokalanego Serca NMP)
godz. 18.00 - kościół Wniebowzięcia NMP (parafie: św. Barbary, św. Jana Chrzciciela i WNMP)

29.04.2020 r. - środa:
godz. 16.00 - kościół św. Teresy (parafie: św. Teresy i św. Wawrzyńca)
godz. 18.00 - kościół Najśw. Serca P. Jezusa (parafie: św. Floriana, MB Różańcowej, NSPJ)


 

Małżeństwo

Wszelkie formalności związane z zawarciem Sakramentu Małżeństwa należy zacząć załatwiać w kancelarii parafialnej 3 miesiące przed terminem ślubu. Wcześniej powinno się przy furcie klasztornej zarezerwować dzień i godzinę ślubu. Nauki przedmałżeńskie też można odbyć wcześniej. 

Na samym początku należy spisać protokół przedmałżeński. 

wymagane dokumenty: 

  • akt chrztu świeżej daty;

  • dowód osobisty bądź paszport;

  • świadectwo ukończenia katechezy;

  • dokumenty konkordatowe z USC;

  • świadectwo ślubu cywilnego (jeśli był zawarty wcześniej);

  • świadectwo ukończenia nauk przedmałżeńskich (można donieść po ukończeniu);

  • zaświadczenie o wizycie w poradni życia rodzinnego (można donieść po wizycie);

  • świadectwo zgonu współmałżonka (dot. wdowców i wdów);

  • wyrok sądu biskupiego stwierdzający nieważność zawarcia poprzedniego małżeństwa;

inne wymagania:

  • nauki przedmałżeńskie;

Informujemy, że nauki przedmałżeńskie odbędą się w naszej parafii od 2 do 5 marca oraz od 16 do 19 listopada
o godzinie 20:00 w salce zielonej.

Nie trzeba się zapisywać, tylko po prostu przyjść. Zapraszamy!


NAUKI PRZEDŚLUBNE W ROKU 2020 
w dekanacie Zabrze-Mikulczyce:

Zgodnie z Dyrektorium o bezpośrednim przygotowaniu do Sakramentu Małżeństwa wymaga się od nupturientów uczestnictwa w naukach Ogólnych (4 godziny), spotkania z Doradcą Życia Małżeńskiego oraz uczestnictwa w Dniu Skupienia. Nasz dekanat proponuje następujące miejsca: 

  • Parafia św. Anny w Zabrzu, ul. 3-go Maja 18

- w niedziele o godz. 17:00 (dom parafialny)

Tematy spotkań i prowadzący: 

  1. Ewangelizacja – teologia małżeństwa – Ks. J. Dorosz, Ks. J. Buchenfeld
  2. Etyka życia małżeńskiego – p. dr E. Dubel
  3. Liturgia sakramentu małżeństwa – Ks. T. Wieczorek
  4. Przeszkody do zawarcia małżeństwa – Ks. P. Szczygielski lub Ks. D. Klimkiewicz

Katecheza/miesiąc

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

PIERWSZA

N

02

01

N

10

07

N

N

06

04

08

N

DRUGA

N

09

08

N

17

14

N

N

13

11

15

N

TRZECIA

N

16

15

N

24

21

N

N

20

18

22

N

CZWARTA

N

23

22

N

31

28

N

N

27

25

29

N

N – oznacza, że w danym miesiącu nauki się nie odbywają

  • Parafia św. Teresy, Zabrze, ul. Św. Teresy 2, tel. (32) 271 16 08

- w soboty 21 i 28 marca 2020 w godz. 15:30 - 17:30

- w soboty 25 lipiec i 1 sierpień 2020 w godz. 15:30 - 17:30

 

  • Parafia Niepokalanego Serca NMP, Zabrze, ul. Franciszkańska 1, tel. (32) 271 06 81 

-  2, 3, 4, 5 marzec 2020 o godz. 20.00 (salka parafialna)

- 16, 17, 18, 19 listopad 2020 o godz. 20.00 (salka parafialna)

 

  • Parafia św. Wojciecha, Zabrze, ul. Heweliusza 4, tel. (32) 274 14 77, 693 352 648

- w niedziele 8, 15, 22, 29 marzec 2020 o godz. 18.00 (salka parafialna)

  1. DZIEŃ SKUPIENIA 

W soboty w kościele pw. Wniebowzięcia NMP w Zabrzu Biskupicach ul. Bytomska 111
o godz. 10:00
odbywa się obowiązkowy dzień skupienia. W czasie jego trwania jest możliwość przystąpienia do sakramentu pokuty
(można przywieź zaświadczenia do pierwszej spowiedzi przedślubnej). Na zakończenie wystawiany jest dokument potwierdzający uczestnictwo w katechezach. Prowadzący – Ks. T. Wieczorek.

Terminy dni skupienia w 2020r.: 

22.02.2020         28.03.2020         30.05.2020             27.06.2020         26.09.2020

24.10.2020             28.11.2020

 

III. SPOTKANIA W PORADNI ŻYCIA RODZINNEGO 

*minimum trzy konsultacje (na spotkania potrzeba ok. 1,5 miesiąca) 

Parafialne Poradnie Życia Rodzinnego dekanatów Zabrze i Zabrze Mikulczyce  

Parafia

Adres

Numer tel. do doradcy

Dyżur

św. Andrzeja Apostoła

Zabrze
ul. Wolności 196

693 352 468

zgłoszenia
telefoniczne

św. Anny

Zabrze
ul. 3-go Maja 18

609 049 506

513 671 872

603 284 705

zgłoszenia

telefoniczne

św. Jadwigi

Zabrze
ul. Wolności 504

501 770 329

zgłoszenia

telefoniczne

św. Józefa

Zabrze
ul. Roosevelta 104

693 240 285

501 618 462

zgłoszenia

telefoniczne

św. Kamila

Zabrze

ul. Dubiela 10

792 525 958

zgłoszenia

telefoniczne

Matki Bożej Różańcowej

Zabrze Grzybowice

ul. Szczecińska 27

506 593 237

zgłoszenia

telefoniczne

Najświętszego Serca Pana Jezusa

Zabrze Rokitnica

ul. Ks.K.Wyszyńskiego 14

501 939 115

zgłoszenia

telefoniczne

św. Teresy od Dzieciątka Jezus

Zabrze Mikulczyce

ul. św. Teresy 2

502 422 357

zgłoszenia

telefoniczne

    1. SPISANIE PROTOKOŁU PRZEDŚLUBNEGO 

    Przynosimy ze sobą: świadectwo chrztu nie starsze niż 6 miesięcy do daty ślubu
    (UWAGA! Bez tego dokumentu nie rozpoczyna się spisywania protokołu), kościelny dyplom ukończenia katechizacji na poziomie szkoły ponadgimnazjalnej (UWAGA! To nie jest to samo co świadectwo ukończenia szkoły), dowód osobisty, dokumenty z USC dla ślubu konkordatowego (UWAGA! Te dokumenty ważne są tylko 6 miesięcy) lub akt zawarcia związku cywilnego oraz zaświadczenie ukończenia bezpośredniego przygotowania do Sakramentu Małżeństwa. 

    Można skorzystać z tzw. weekendów dla narzeczonych, organizowanych przez Diecezjalne Duszpasterstwo Rodzin. Uczestnictwo zastępuje katechezy i dzień skupienia. Szczegóły na www.dorodzin.pl lub telefonicznie 507 389 948.  

    Namaszczenie chorych

    W naszej parafii odwiedziny chorych i wiekiem osłabionych parafian odbywają się w pierwsze piątki miesiąca od godziny 9:00.

    Choruje ktoś wśród was?
    Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana.
    A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie,
    a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone.
    (Jk 5, 14-15)

    Chorych, którzy pragną przyjąć Sakrament Namaszczenia należy zgłosić przy furcie klasztornej. W domu należy przygotować: biały obrus, krzyż i świece. Wypada, aby domownicy obecni w domu, uczestniczyli w obrzędzie przyjęcia Sakramentu Namaszczenia.

    W przypadku nagłego niebezpieczeństwa utraty życia można o każdej porze prosić o przybycie kapłana z Sakramentami.

    Chorym, przebywającym w szpitalach, Sakramentów Świętych zasadniczo udziela kapelan szpitala.

    Jak to jest z Sakramentem Namaszczenia Chorych, kiedy i ile razy w życiu można go przyjmować?

    Nie można powiedzieć, ile razy w życiu powinno się skorzystać z Sakramentu Namaszczenia Chorych. To zależy od konkretnego człowieka, jego zdrowia i wiary w sakrament. Istotniejsze pytanie to: kiedy go przyjąć? Zasadniczo przyjmują go ci, którzy trafili do szpitala, czyli osoby, których zdrowie nie jest dobre.

    Inna grupa osób to chorzy lub niepełnosprawni od lat. Ci przyjmują Sakrament Chorych regularnie, np. we wspomnienie Matki Bożej z Lourdes czy w czasie rekolekcji parafialnych, lub też przy okazji odwiedzin chorych przez kapłana z okazji pierwszego piątku miesiąca.

    Są też tacy, którzy wołają księdza z olejami, kiedy ktoś z ich bliskich jest na łożu śmierci. Tym ostatnim trzeba powiedzieć z całą stanowczością, że Sakrament Chorych to nie jest ostatnie namaszczenie (Wiatyk), którego udziela się tylko umierającym.

    Sakrament Namaszczenia Chorych to łaska Boża, by w chorobie nie stracić wiary w Boga i życie wieczne. Nie należy się go bać czy unikać, uważając, że jeżeli ksiądz przychodzi z tym sakramentem, to niechybnie czeka chorego śmierć. Dlatego też nie powinno się czekać z przyjęciem tego sakramentu czy jego udzieleniem do ostatniej chwili.

    Czy może przyjąć sakrament namaszczenia chorych osoba, która wcale nie jest obłożnie chora? Oczywiście, że tak! Jeżeli ktoś czuje się niezbyt dobrze, a wierzy w uzdrawiającą moc sakramentów, to jak najbardziej może go przyjąć. Pamiętać jednak trzeba, że owocem wcale nie musi być fizyczne uzdrowienie chorego. Sakrament ten ma przynieść choremu ulgę w cierpieniu, być może uzdrowienie fizyczne, ale przede wszystkim ma otworzyć go na Ducha Świętego, który obdarza chorego mocą do walki z chorobą. Mówi o tym formuła Sakramentu Namaszczenia Chorych:

    Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Pan, który odpuszcza ci grzechy niech cię wybawi i łaskawie podźwignie. Amen.

    Sakrament Chorych sprawia też, że w rzeczywistości ciężkiej choroby czy niebezpieczeństwa śmierci, chory nie utraci wiary w Boga, jedynego dawcę i Pana życia. Jeżeli chory jest świadomy, zadbajmy by udzielenie sakramentu chorych poprzedzały Sakrament Pokuty i Pojednania oraz Komunii Świętej.

    Czy ostatnie namaszczenie i Namaszczenie Chorych to ten sam sakrament? Nie! Sakrament Namaszczenia Chorych często jeszcze błędnie mylony jest z Wiatykiem, czyli ostatnią Komunią Świętą, której udziela się umierającemu człowiekowi, jako Pokarmu (Ciało Chrystusa) na drogę do wieczności. Katechizm Kościoła Katolickiego nazywa Wiatyk sakramentem przejścia ze śmierci do życia, przejścia z tego świata do Ojca. Nie istnieje zatem coś takiego jak ostatnie namaszczenie; możemy mówić co najwyżej o ostatniej Komunii Świętej, czyli Wiatyku.

    Jakie są skutki Sakramentu Namaszczenia Chorych? Sakrament Chorych jest Sakramentem uzdrowienia, zatem przynosi choremu łaskę umocnienia, pokoju i odwagi, by przezwyciężyć trudności związane ze stanem ciężkiej choroby lub niedołęstwem starości, odnawia ufność i wiarę w Boga oraz umocnienia przeciw pokusom złego ducha, zwłaszcza przeciw pokusie zniechęcenia i trwogi przed śmiercią. Kolejnym ze skutków tegoż Sakramentu może być uzdrowienie duszy lub/oraz ciała, jeśli taka jest wola Boża. Jeżeli osoba chora jest nieprzytomna lub obiektywnie niezdolna do odbycia Spowiedzi Świętej, Sakrament Chorych przynosi choremu także odpuszczenie grzechów i udziela daru siły i głębszego zjednoczenia się z męką Chrystusa. A gdy choroba nieuchronnie zmierza do śmierci, przygotowuje chorego na przejście do życia wiecznego.

    Kapłaństwo

    CO TO JEST SAKRAMENT ŚWIĘCEŃ?

    Sakrament święceń jest sakramentem, dzięki któremu posłanie, powierzone przez Chrystusa Apostołom, nadal jest spełniane w Kościele aż do końca czasów. Jest to więc sakrament posługi apostolskiej" /KKK 1536/. Obejmuje on trzy sakramentalne stopnie tej posługi: diakonat, prezbiterat (kapłaństwo) i episkopat (biskupstwo).

    Sakramentu Święceń udziela biskup przez włożenie rąk na głowę kandydata do święceń i modlitwę do Ducha Świętego. W przypadku święceń prezbiteratu namaszcza też jego dłonie i podaje do rąk kielich do odprawiania Mszy Świętej. Daje mu władzę odpuszczania grzechów i nauczania. Sakrament ten sprawia, że wyświęcony ma udział w kapłaństwie Chrystusa i w imieniu Chrystusa oraz jego mocą spełnia czynności kapłańskie: chrzci, rozgrzesza, odprawia Mszę świętą, namaszcza chorych, naucza, błogosławi, modli się w imieniu całego Kościoła.

    Kapłanem może być każdy ochrzczony i bierzmowany mężczyzna, którego Bóg do tego powoła, a Kościół Święty dopuści. Wszyscy chrześcijanie mają obowiązek modlić się o liczne i święte powołania kapłańskie, zakonne i misyjne. W naszej parafii w każdy pierwszy czwartek miesiąca modlimy się w tej intencji, a także o uświęcenie duchowieństwa. Prosimy serdecznie Parafian i Gości o modlitwę w intencji Ojców i Braci pracujących w naszej parafii i z niej pochodzących.

    UwagaJeśli zastanawiasz się nad swoim powołaniem; wydaje ci się, że Bóg zaprasza Cię do pasterskiej posługi w Kościele Świętym, bądź też chciałbyś poświęcić swoje życie Bogu jako brat zakonny (lub siostra - w przypadku kobiet i dziewcząt) - nie lekceważ tego głosu i umów się na rozmowę z lokalnym animatorem duszpasterstwa powołań, którym przy naszym klasztorze jest o. Jędrzej.
    Zobacz też: www.trzejtowarzysze.pl.


    WARTO WIEDZIEĆ...

    Trzy stopnie Sakramentu Święceń:

    Diakonat to pierwszy (najniższy) stopień w hierarchii sakramentu święceń w Kościele rzymskokatolickim. Jest to tzw. stopień służby, gdyż zadaniem diakonów jest udzielanie pomocy i służenie kapłanom – prezbiterom i biskupom. Sam diakon nie jest natomiast kapłanem. Początków diakonatu tradycja chrześcijańska upatruje we fragmencie Dziejów Apostolskich, który mówi o ustanowieniu Siedmiu do obsługi stołów (Dz 6).

    Prezbiteriat jest drugim stopniem w hierarchii święceń. Równocześnie jest pierwszym stopniem kapłańskim. Urząd prezbitera (powszechnie „księdza”) sięga starożytności; prezbiterzy byli wyznaczani już w pierwszych gminach chrześcijańskich, o czym wspomina w swoich listach św. Paweł (1 Tm 4, 14; 5, 17-19; Tt 1,5). Każdy prezbiter podlega biskupowi diecezji, w której pełni swoją posługę; można powiedzieć, że jest jego współpracownikiem.

    Episkopat jest trzecim i najwyższym stopniem w hierarchii święceń w Kościele katolickim i jednocześnie drugim stopniem uczestniczenia w kapłaństwie Chrystusa. Osobę, która przyjęła święcenia episkopatu, nazywa się biskupem. Ma on prawo do prowadzenia Kościoła partykularnego lub diecezji przez własne nauczanie, troskę duszpasterską i przewodniczenie podczas sprawowania liturgii.

    Odpowiedzialne powołanie

    Powołanie kapłańskie jest połączone z największą odpowiedzialnością, jaka istnieje na ziemi. Jest to odpowiedzialność za wieczne losy człowieka. Wszystkie inne powołania mają wymiar doczesny. Odpowiedzialność lekarza dotyczy doczesnego życia człowieka. Odpowiedzialność pedagoga jest skoncentrowana na wychowaniu człowieka. Kapłan jest odpowiedzialny za doczesne i wieczne szczęście człowieka. Nie ma drugiej tak wielkiej odpowiedzialności jak kapłańska.

    Kapłan przeżywa bolesne rozdarcie, które płynie z dwóch źródeł. Ze świadomości świętości i doskonałości Boga, którego ma głosić, i z własnej słabości, niedojrzałości i grzeszności. Naczynie jest gliniane, a w tym naczyniu Bóg umieścił niezwykłe skarby. Ponieważ ludzie wpierw dostrzegają naczynie, a dopiero później odkrywają jego zawartość, kapłan przeżywa rozdarcie między swoją słabością, a świętością, której służy. To rozdarcie towarzyszy kapłanowi od momentu święceń aż do śmierci.

    Źródło rozdarcia jest ukryte również w zestawieniu objawienia Bożego z prawdą o człowieku. Wymagania objawienia są bardzo twarde, mocne i nigdy nie można ich dostosować do człowieka. Kapłan jako człowiek dobrze rozumie wszystkie układy międzyludzkie. W wielu wypadkach jest podobny do lekarza, który wie, że można uleczyć danego człowieka wyłącznie przez ciężką operację, a nie potrafi go przekonać, aby tej operacji się poddał. Ta bezradność kapłana wobec ludzkich chorób boleśnie męczy.

    Drugi aktualny problem to celibat w kapłaństwie. Trzeba wyraźnie powiedzieć, że w duchu Ewangelii można być kapłanem i mieć własną rodzinę. Św. Piotr miał żonę, miał dom, prawdopodobnie większość Apostołów miała swoje rodziny. W Kościołach Wschodnich kapłaństwo jest połączone z powołaniem małżeńskim i rodzinnym. W Kościele rzymsko-katolickim wezwano kapłanów, aby rezygnowali z życia małżeńskiego przyjmując życie w celibacie. Kościół kierował się w tym wypadku troską o to, by to ludzkie naczynie, w którym Bóg złożył swoje wielkie dary, było możliwie doskonałe. Chodziło o to, by kapłan w swoim życiu objawił wyższość ducha nad ciałem. Jest to religijny motyw. Drugi był społeczny. Kapłan, który ma żonę i dzieci, jest skrępowany więzami rodzinnymi, nie może oddać się wyłącznie posłudze dla zbawienia innych. Jest duchowo rozdarty między obowiązki męża, ojca, a obowiązki wypływające z posługi kapłańskiej. Te dwa motywy zadecydowały o tym, że Kościół rzymsko-katolicki wprowadził jako swoje prawo połączenie celibatu z kapłaństwem.

    Warto dodać, że dla człowieka dojrzałego celibat nie jest trudny. Dojrzałość bowiem objawia się w harmonii ciała z duchem. Człowiek dojrzały czyni to, co chce, a nie to, co mu się zachce. Takich ludzi żyjących w celibacie jest miliony, a wielu pożegnawszy męża czy żonę, w stanie wdowca czy wdowy, pozostaje przez dziesiątki lat do końca życia w celibacie. Dla dojrzałego człowieka celibat nie jest trudny. Wielu świadomie i dobrowolnie wybiera życie bez małżeństwa dla celów czysto doczesnych, zwłaszcza społecznych. Problemy pojawiają się wówczas, gdy na celibat zdecyduje się człowiek niedojrzały.

    W ocenie łamania celibatu przez kapłana trzeba się liczyć z pewnymi proporcjami. Podobnie jak obserwujemy dużą niedojrzałość ludzi, którzy dziś decydują się na małżeństwo, co przejawia się później w żądaniu rozwodów, tak proporcjonalnie, ponieważ kapłan wychodzi z tego samego środowiska, można obserwować pewną niedojrzałość w podejściu do celibatu kapłańskiego. Czy z tego wynika, że celibat należy zmienić? Otóż doświadczenie wykazało, że kapłani, którzy zawarli małżeństwo, z kolei w pięćdziesięciu procentach nie dochowali wierności wybranej żonie. Te błędne decyzje są owocem ich niedojrzałości. Zniesienie celibatu to nie jest żadne rozwiązanie.

    Ponieważ celibat jest prawem kościelnym, kapłan może być w pewnych sytuacjach zwolniony z obowiązków kapłańskich i założyć rodzinę. Gdyby to było prawo Boskie, o takim zwolnieniu nie mogłoby być mowy. Kapłan nawet w takiej sytuacji, a więc nie spełniając obowiązków kapłańskich, pozostaje nadal kapłanem i dysponuje w pełni kapłańską mocą. Gdyby więc taki kapłan po zwolnieniu z obowiązków kapłańskich był świadkiem wypadku na szosie, jest zobowiązany udzielić ofiarom wypadku rozgrzeszenia i jego rozgrzeszenie jest ważne. Moc kapłańską posiada na wieki. Jego pomoc jest potrzebna, bo ważą się losy zbawienia umierających ludzi. To jest podobnie jak z lekarzem, któremu komisja odbiera prawo wykonywania zawodu. Jeśli znajdzie się w sytuacji, że trzeba ratować człowieka, może wykorzystać wiedzę, którą posiada i skutecznie pomóc, bo chodzi o dobro pacjenta.

    Zgorszenie dane przez kapłana należy do najcięższych, jakie istnieją na ziemi. Obok niego można ustawić zgorszenie dzieci przez rodziców. Groza tego zgorszenia wynika stąd, że zostaje wówczas zniszczony Boski autorytet kapłana. Rany tak zgorszonego człowieka krwawią często przez całe życie i są bardzo trudne do uleczenia.

    Zgorszenie jest wpisane w dzieje kapłaństwa i Bóg się na to zgodził. Piotr gorszy nas trzykrotnym zaparciem się, Judasz zdradza. To są duchowni, to są pierwsi biskupi. Jakie winno być nasze podejście do zgroszenia? Ile razy dostrzegamy zgorszenie dane przez kapłana, tyle razy pamiętajmy, że jest to dla nas próba wiary. Czy ja przychodzę do Chrystusa, który jest w kapłańskich rękach, czy tylko do rąk. Jeśli te ręce gorszą, trzeba zobaczyć skarb, który jest w tych rękach ukryty. Zależy mi na Chrystusie, a nie na rękach. Nie mogę odwracać się od Chrystusa z powodu słabych, grzesznych kapłańskich rąk.

    Jesteśmy zobowiązani upomnieć gorszącego, to jest chrześcijański obowiązek. W wielu wypadkach takie upomnienie jest błogosławieństwem. Trzeba się za kapłana modlić. Proszę pamiętać, że taktyka zła jest bardzo prosta, po co ma łamać dziesięć tysięcy gałązek, każdą z osobna, jeśli może uderzyć w konar i odciąć od razu dziesięć tysięcy gałązek połączonych pniem przez ten konar. Dlatego nie dziwmy się, że atak na kapłana jest tak mocny.

    Jeszcze jeden element, na który warto zwrócić uwagę. Jest nim wzrastająca fala antyklerykalizmu. Z czego to wynika? W każdym społeczeństwie jest pewna doza niezadowolenia, które próbuje się w różnych celach wykorzystać. Przez wiele lat niezadowolenie było ukierunkowane przeciw komunizmowi. Obecnie tego ukierunkowania już nie ma, a niezadowolenie zostało. Można więc obserwować, jak zwalczające się dotąd obozy szukają, na kogo niechęć wylać. Ofiarą staje się stan duchowny niesłusznie utożsamiany z Kościołem.

    Duchowieństwo nie interesuje się antyklerykalizmem, bo i tak musi robić to, co do niego należy, bez względu na to, jakie będą nastroje. My jesteśmy odpowiedzialni przed Panem Bogiem. Antyklerykalizm jest groźny ludzi świeckich, bo podważa zaufanie do kapłana. Taki jest jego cel. Ten mechanizm trzeba odkryć, bo inaczej można popełnić szereg poważnych błędów.

    Na koniec warto postawić pytanie: Czy w naszym życiu jest równowaga między modlitwą za kapłanów a ich krytyką? Jeśli ta równowaga jest, to krytyka jest słuszna. Nie chodzi o to, by kapłana nie krytykować, jeśli w jego życiu jest coś, co trzeba poddać krytyce; chodzi o to, czy krytyka jest prowadzona w duchu Ewangelii. I drugie pytanie: Czy zbyt łatwo nie ulegamy propagandzie? Chodzi o prawdę. Prawda nas wyzwoli.

    Ks. Edward Staniek - Uwierzyć w Kościół


    Istotne dyspozycje powołanego 

    Dokumenty Kościoła rozróżniają kapłaństwo wspólne, w którym uczestniczą wszyscy wierni na mocy chrztu św. (KK 10) oraz kapłaństwo posługi powierzane przez Kościół wybranym wiernym przez udzielenie święceń: diakonatu, prezbiteratu i biskupstwa. Przez przyjęcie święceń stają się świętymi szafarzami, którzy mają służyć wszystkim braciom na drodze osiągnięcia zbawienia, zwłaszcza przez głoszenie słowa Bożego i udzielanie sakramentów świętych. Natomiast wierni świeccy mogą zostać ustanowieni przez biskupa diecezjalnego w posłudze lektora i akolity, aby wymownie wspomagać kapłanów w ewangelicznym posługiwaniu (MQ IX). Jednakże i w tym zakresie o udzieleniu posługi decyduje biskup diecezjalny – pasterz własny Kościoła partykularnego.

    Prawodawca określił, że święcenia ważnie przyjmuje tylko mężczyzna ochrzczony (kan. 1024). Dlatego bycie chrześcijaninem istotnie warunkuje ważność święceń, jak również osobista i wewnętrzna intencja kandydata w zakresie przyjęcia tego sakramentu. Kościół uważa niezmiennie, że tylko mężczyzna ochrzczony może ważnie otrzymać święcenia. Dlatego dyscyplina kanoniczna nie zezwala na powołanie kobiet do urzędu kapłańskiego, bowiem Kościół nie czuje się uprawniony do przekazania im tego powoływania. Nie dzieje się tak dlatego, że stanowiłoby to problem dla Kościoła czy dla niektórych ludzi w Kościele. Takie stanowisko wynika z rozumienia przez Kościół Bożej obecności i pochodzącego od Boga w Jezusie Chrystusie daru powołania. Kościół w swojej decyzji nie występuje przeciwko promocji kobiety, bowiem wydane dokumenty jasno wskazują że wspólnota eklezjalna wystarczająco wspomaga jej osobowy rozwój w tym co jest kobiecie właściwe i co jest zgodne z jej kondycją, jako istoty odmiennej od mężczyzny i na równi z nim powołanej, aby być odrębnym wzorcem ludzkiej osobowości. Dlatego Kościół wzywa również kobiety do pełnego uczestnictwa w kapłaństwie duchowym, kapłaństwie w życiu rodzinnym, kapłaństwie wychowującym zastępy młodych pokoleń, które jest tak samo godne, ważne i owocne i tak samo wprost nieodzowne dla Ludu Bożego w każdym narodzie. Nie udzielając święceń kobietom Kościół wymownie wskazuje na nieprzerwaną tradycję katolicką, postępowanie samego Chrystusa, postępowanie apostołów oraz znaczenie samej postawy Chrystusa i apostołów w świetle tradycji eklezjalnej.

    Wymogi stawiane kandydatom do święceń 

    Do godziwego udzielenia święceń diakonatu i prezbiteratu niezbędne jest spełnienie przez kandydata określonych przez prawo wymagań. Prawodawca określa, że kandydat musi uzyskać przepisaną formację, posiadać niezbędne przymioty – które ocenia biskup lub przełożony wyższy w zakonie, nie może być związany żadną nieprawidłowością ani przeszkodą. Kandydat musi także być rzeczywiście potrzebny do posługi w Kościele i będzie przyjęty do Kościoła partykularnego (kan. 1025 § 1-3).

    Bardzo istotnym wymogiem jest to, by kandydat do święceń cieszył się należytą wolnością. Należy wskazać, że istotne są również znamiona prawdziwego Bożego wezwania kandydata, a mianowicie: nieskażona wiara, prawa intencja, wymagana wiedza, dobra opinia, nienaganne obyczaje i wypróbowane cnoty oraz odpowiednie przymioty fizyczne i psychiczne, które są niezbędne do pełnienia posługi w Kościele. Prawodawca wymaga także, aby kandydat do święceń był bierzmowany, należał do grona kandydatów do diakonatu i kapłaństwa, przyjął wcześniej posługę lektora i akolity, złożył pisemną deklarację odnośnie do dobrowolnego i świadomego przyjęcia święceń, publicznie się zobowiązał do zachowania celibatu i odprawił wymagane rekolekcje przed święceniami.

    Kandydaci do święceń diakonatu i prezbiteratu muszą mieć odpowiedni wiek określony przez prawo. Dlatego święceń kapłańskich można udzielić mężczyznom, którzy ukończyli 25 rok życia i są wystarczająco dojrzali. Natomiast diakonat mogą przyjąć ci, którzy ukończyli 23 rok życia (kan. 1031 § 1). Istnieje jednak możliwość przyjęcia święceń diakonatu przez mężczyzn żonatych po ukończeniu 35 roku życia i otrzymaniu zgody od żony (kan. 1031 § 2). 

    Nieprawidłowości i inne przeszkody do święceń

    Prawo zabrania przyjęcia święceń lub ich wykonywania, kiedy kandydat jest związany przeszkodami stałymi – nieprawidłowościami lub przeszkodami zwykłymi. Nieprawidłowości zazwyczaj wiążą na stałe, zaś przeszkody zwykłe ustają np. na skutek upływu czasu, zmiany okoliczności, spełnienia pewnych warunków lub ustania samej przyczyny.

    Od nieprawidłowości może uwolnić jedynie dyspensa kompetentnej władzy kościelnej. Do nieprawidłowości prawodawca zalicza: chorobę psychiczną, stan apostazji – herezji lub schizmy kandydata, usiłowanie zawarcia małżeństwa, nawet tylko cywilnego, popełnienie zabójstwa lub spędzenie płodu, okaleczenie siebie lub innej osoby, nieprawne wykonywanie czynności święceń (kan. 1041 nr 1-6). Natomiast do przeszkód zwykłych Kościół zalicza: stan małżeński, sprawowanie urzędu lub zarządu zakazanego duchownym oraz stan nieutwierdzenia w wierze (kan. 1042). W tym ostatnim przypadku chodzi o neofitę, a więc tego, kto niedawno się nawrócił i przyjął chrzest. Nie jest neofitą chrześcijanin, który powrócił do pełnej jedności z Kościołem katolickim. Ocena właściwa należy do kompetencji biskupa diecezjalnego. Należy dodać, że wszyscy wierni mają obowiązek sumienia, aby powiadomić biskupa lub proboszcza o znanych im przeszkodach kanonicznych, które wiążą kandydatów do święceń (kan. 1043).

    Nieprawidłowości i przeszkody

    Nieprawidłowości mają charakter stały, więc nie ustają samoczynnie przez fakt przyjęcia święceń. Dlatego Prawodawca zadecydował, że kto będąc związany nieprawidłowością do przyjęcia święceń i przyjął święcenia, nie może ich wykonywać (kan. 1044 § 1 n. 1), jak również ten, kto popełnił publiczne przestępstwo apostazji, herezji lub schizmy (kan. 1044 § 1 n. 2). Nieprawidłowymi do wykonywania święceń są również ci, którzy popełnili jedno z następujących przestępstw kanonicznych, a mianowicie: usiłowanie zawarcia małżeństwa, zabójstwo lub spędzenie płodu, poważne okaleczenie siebie lub innej osoby oraz nieprawne wykonywanie czynności święceń (kan. 1044 § 1 n. 3). Przestępstwa powyższe popełnione po przyjęciu święceń zabraniają wykonywania czynności, do których są wymagane święcenia. Prawodawca dodaje też, iż wyświęcony może zostać związany przeszkodą zwykłą do wykonywania święceń kiedy nieprawnie przyjął święcenia, a więc będąc uprzednio związany przeszkodą (kan. 1044 § 2 n. 1). Wyświęcony nie może godziwie spełniać posługiwania wynikającego ze święceń. Również w takim samym stanie znajduje się ten, kto popadł w amencję lub inną chorobę psychiczną. W tym przypadku konieczna jest opinia biegłego z zakresu psychiatrii. Jeśli opinia jest pozytywna to biskup diecezjalny może zezwolić na wykonywanie władzy święceń (kan. 1044 § 2 n. 2). Od wszystkich nieprawidłowości i przeszkód może dyspensować Stolica Apostolska. Zwykle czyni to w przypadku nieprawidłowości i przeszkód jej zastrzeżonych, a od innych dyspensuje biskup diecezjalny bądź przełożony wyższy. Warto dodać, że od nieprawidłowości tajnych w zakresie wewnętrznym dyspensuje Penitencjaria Apostolska, od przestępstwa apostazji, herezji lub schizmy Kongregacja Nauki Wiary, a od pozostałych nieprawidłowości zastrzeżonych: dla osób świeckich i duchownych diecezjalnych Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, dla osób konsekrowanych Kongregacja Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. 

    Wymagane dokumenty i badania 


    Prawodawca wymaga, aby kandydat przed przyjęciem święceń złożył następujące dokumenty: świadectwo ukończenia studiów teologicznych, od kandydatów do prezbiteratu świadectwa przyjęcia święceń diakonatu, a od kandydatów do diakonatu świadectwa chrztu i bierzmowania, zaświadczenia o przyjęciu lektoratu i akolitatu, zaświadczenie o złożeniu deklaracji stwierdzającej, że kandydat przyjmuje święcenia dobrowolnie i że zamierza wykonywać na stałe posługę kościelną (kan. 1036).

    Potwierdzenie święceń 

    Fakt udzielenia kandydatowi święceń diakonatu, prezbiteratu i biskupstwa należy odnotować w specjalnej księdze przechowywanej troskliwie w kurii biskupiej, jak również wszystkie dokumenty dotyczące poszczególnych kandydatów i przyjętych święceń (kan. 1053 § 1). Ponadto biskup udzielający święceń powinien każdemu wyświęconemu przekazać autentyczne świadectwo święceń. Po święceniach należy także powiadomić proboszczów parafii chrztu osób wyświęconych, aby duszpasterze odnotowali ten fakt na marginesie aktu chrztu św. każdego z wyświęconych (kan. 535 § 2).

    Kościół w sposób bardzo dokładny troszczy się o sakrament kapłaństwa jako wieczernikowy dar Chrystusa dla wspólnoty Ludu Bożego. Z taką samą energią biskup diecezjalny i wyżsi przełożeni mają troszczyć się o kandydatów do przyjęcia święceń, realizujących istotne wymogi z zakresu formacji ludzkiej, duchowej, intelektualnej i pastoralnej. Jest to dzieło trudne, dlatego prosimy Cię o modlitewne i duchowe wsparcie...

    Spowiedź Św.

    30 minut przed Mszą Świętą

    (15 minut przed Mszą Świętą o godzinie 7:00 i 20:00)

    Zobacz więcej

    Msze Św.

    w niedziele i uroczystości:
    7:00, 9:00, 10:30 (z udziałem dzieci), 12:00, 16:30, 20:00 (akademicka) 

    w dni powszednie:
    7:00 i 18:00

    I piątek miesiąca:
    16:30 - Msza Święta szkolna (od września do czerwca)

    Chrzest Święty:
    I i III Niedziela miesiąca podczas Mszy Świętej o godz. 12.00

    Roczki:
    II i IV Niedziela miesiąca podczas Mszy Świętej o godz. 12.00

    Msza Święta w int. polecanych:
    I poniedziałek miesiąca o godz. 18.00

    Msza Święta zbiorowa za zmarłych:
    I środa miesiąca o godz. 7.00

    Msza Święta zbiorowa za żyjących:
    III wtorek miesiąca o godz. 7.00

    Msza Święta o nowe powołania i za wspólnotę klasztorną:
    I czwartek miesiąca o godz. 18.00

    Msza Święta wynagradzająca NSPJ:
    I piątek miesiąca o godz. 18.00

    Msza Święta wynagradzająca NS NMP:
    I sobota miesiąca o godz. 7.00.

    Więcej nabożeństw

    Biuro parafialne

    wtorek od 15:30 do 17.30
    czwartek od 15:30 do 17:30
    sobota od 9.00 do 11:00

    Sprawy pogrzebowe można załatwić o każdej porze przy furcie klasztornej.
    W święta nakazane i dni ustawowo wolne od pracy kancelaria parafialna jest nieczynna.

    Zobacz więcej

    Korzystanie z niniejszej witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookies. Zmiany warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do plików cookies można dokonać w każdym czasie. Polityka Prywatności    Informacje o cookies

    ROZUMIEM